Zomergasten met Tom Barman

Laat ik even voorop stellen: Tom Barman staat al jaren hoog op mijn lijstje van Helden Die Weinig Tot Niets Fout Kunnen Doen. Sinds de eerste jankende viooltonen van Suds & Soda mijn oren binnendrongen (en dan spreken we vermoedelijk over het vroege herfst van 1994), heb ik deze sympathieke Belg in mijn hart gesloten. Tom Barman, voortrekker van La Nouvelle Belgique, een term die ik zojuist verzonnen heb en die vrijwel nergens op trekt, maar ja, ik vond 'm gewoon wel lekker klinken en een beetje intellectueel ook, en intellectueel willen we allemaal toch wel overkomen, want de intellectuelen zijn het nieuwe proletariaat. Maar goed, waar was ik? Bij Tom Barman. En die zat dan weer aan tafel bij ons Connie. Alweder een paar weken geleden, maar toch, in een weblog waarmede ik wil bewijzen dat Connie Palmen de wereld zou moeten regeren, kan ik niet voorbij gaan aan deze prachtuitzending. Net als ze bij Cees Nooteboom gedaan, liet Connie ons precies zien wie Tom Barman was. Waar Cees Nooteboom naar voren kwam als de arrogantste kwast sinds de favoriete penseel van Rien Poortvliet dienst weigerde tijdens het schilderen van 'Brabantsch Wintertafereel met Boerin en Trekpaard' omdat de penseel - en hier citeren we uit de biografie van Rien Poortvliet - "zich ineens te goed voelde voor een eenvoudige gouache", daar kwam Tom Barman naar voren als sympathiek chaotische wereldburger met een voorliefde voor vergane glorie, stemmig zwart-wit, voice-overs, verantwoorde én onverantwoorde muziek en de kracht van het toeval. Maar ook als iemand, en dat was wel het mooiste, die voortdurend bezig is zichzelf in twijfel te trekken.

Al even mooi was de waardering van ons Connie voor Tom Barman, die tijdens de uitzending gestaag groeide. De waardering, bedoel ik dan, niet Tom Barman, die bleef even groot als hij altijd al was. Ze was niet erg thuis in de wereld waarin Tom Barman zijn dagen doorbrengt, maar ze leek er steeds nieuwsgieriger naar te worden. Ik vermoedde een grote genegenheid tussen de twee. Het was alsof je naar een gesprek zat te kijken tussen een rustige moeder en een rusteloze zoon en dat die nu voor het eerst sinds jaren een goed en lang gesprek hadden en dat die moeder eindelijk begon te begrijpen wat haar zoon dreef en waarom hij zo anders was dan zij en dat zoiets eigenlijk alleen maar mooi is.

Op bovenstaande foto ziet u Tom Barman tijdens het voorgesprek dat hij met Connie Palmen had. Hier reageert hij op een van de dilemma's die ons Connie die dag aan hem voorlegde, in de hoop erachter te komen wat deze sympathieke doch enigszins ongrijpbare Vlaming drijft: "Anaal of oraal?"

Comments

[Geplaatst door: Kiers]

De backyard waar ik Katinka aantrof is van den vuighe.

[Geplaatst door: Lennard]

Connie rulez.

Toch?